Savaş Çocuğu

Bir karanlık odada,

Bir yuvarlak masada…

Kesilirken sözler

İstikballer üstüne,

Sarmalanırken kurşunlar

Özgürlük peçesine,

Biçilirken kefenler

Siyah cevher hatrına,

Körpe hayatlar düşüyor toprağa birer birer

Sorgusuz sualsiz

Topluyor ölülerini analar,

Beşik kadar mezarlara merasimsiz koymak için

Üşüşmeden akbabalar

Sessiz

Panzerlere salıncaklar kuruyor çocuklar!

Çocuk olma hakkıyla

Savaşlardan habersiz

Ve bir gün

Satıldığı güne lanet okurken merhamet,

Zulmün kucağına düşmüş iken adalet,

Bir azap sıkıyor boğazını

Sebepsiz

Sırasıyla ölüyor

Canı tatlıların sırasını tutanlar

Irak diyarlarda fışkırırken kan kokulu cevher,

Kadere çapraz çizikler atıyor çocuklar.

Ve bir gün

Kıpkızıl doğarken ay,

Ve başak sarısı ekinler gibi yanarken umutlar,

Yazgılar da evriliyor sanki

Ve sanki

Şafağa en yakın andaki zifiri yaşıyor

Boş kovanlardan oyuncaklar yapan çocuklar.

Sevda EĞER

Filed Under: Şiir