Şair ve Beğenilmek

Beğenilmek kadar şaire zarar veren az şey vardır. Evet, kabul, yazar için beğenilmek güzel hatta motive edici ama beğenilmek aynı zamanda tatlı bir zehirdir, bir uyuşturucu gibi sarar adamı. Alışmaya görsün bir kere, şairi toplum beğenileri ile an be an asimile edebilir, tektipleştirebilir ve kendine benzeterek onu yok edebilir.

Oysa şairin ihtiyaç duyduğu asıl şey ötekileşmektir. Kalabalıklar içindeki yalnızlıklar gettosudur, onun sürgün yeri. Şair ortalama değerlerin albenisine asla kapılmamalıdır. Şair toplum içinde olmalıdır ama bir kurtarılmış bölge gibi.

Şiir bir gazlı içecek ya da bira değildir, öyle dik kafaya, koştur helaya bitsin olmaz. Olursa da o şiir olmaz. Manzume olur, slogan olur, güzel söz olur, güfte olur ama şiir olmaz. Bambaşka bir şeydir şiir, Şaraptır mesela, etkisi öyle hemen ortaya çıkmaz, sonradan sonradan öyle bir çakar ki vurdukça vurur, vurdukça vurur, tepeleyiverir hiç anlamadan, indirir aşağı benim diyen koca koca adamları.

Şiirden sarhoş adamın gidişi bile bir başkadır. Yürür sokakta senin benim gibi ama artık o bir bakar kördür, İşitir sağırdır ve çoktan başka diyarlara yelken açmıştır.

No related posts.